“Wees stil en weet dat Ik God ben”

Mijn tweede hartinfarct

Mijn getuigenis begint als het ware op 21 september 2010. Zestien jaar geleden dus. De datum van mijn twee hartinfarct. Daarvoor, op 12 januari 2005 kreeg ik tijdens mijn tweede zwangerschap mijn eerste hartinfarct. Dit kon ik plaatsen onder het kopje ‘pech’. Vrijwel direct pakte ik de draad weer op, zonder veel vragen te stellen. Maar, toen ik voor de tweede keer een infarct kreeg, was alles anders. Dit infarct was heftig. Ik keek de dood in de ogen en was doodsbang. Alles om mij heen voelde zwart, beklemmend en beangstigend. Op dat moment schreeuwde ik naar God. Maar het bleef stil.

God liet op geen enkele manier merken dat Hij bij mij was. Tenminste, zo ervaarde ik dit. Ik voelde mij verlaten en eenzaam. Alsof God heel ver weg was. Wat volgde, was een zoektocht van jaren. Ik sprak met veel mensen uit verschillende gemeenten, maar telkens had ik het gevoel dat niemand echt begreep wat ik bedoelde wanneer ik sprak over die diepe verlatenheid.

Totdat ik de getuigenis hoorde van Jannica van Barneveld*. Wat zij vertelde, was zó herkenbaar. Voor het eerst dacht ik: iemand begrijpt wat ik bedoel. Iemand begrijpt wat ik heb meegemaakt.

Tot die tijd dacht ik dat mijn geloof te klein was en mijn twijfels te groot. Maar doordat haar verhaal zoveel overeenkomsten had met het mijne, ontstond er nieuwe hoop. Vanaf dat moment begon er iets te veranderen.

Mijn derde hartinfarct

Toen ik voor de derde keer een infarct kreeg, sprak God op een heel bijzondere manier tot mij. Na alle hectiek van de ambulance, de Eerste Hulp en het stabiliseren, lag ik in een ziekenhuisbed. Om mijn gedachten te verzetten, pakte ik mijn telefoon. Direct nadat ik die opende, verscheen als eerste een bericht met het lied van Sela: 'Ik zal er zijn'. Voor mij voelde dat als Gods antwoord. Het antwoord waar ik zo naar had verlangd. Dat moment heeft ontzettend veel voor mij betekend.

Mijn vierde hartinfarct

Op 28 mei van dit jaar kreeg ik voor de vierde keer een hartinfarct. Maar dit keer was het anders. Vanaf de eerste minuut voelde ik dat God dichtbij was. De liefde en vrede die ik ervoer, zijn eigenlijk niet in woorden te vatten. God voelde zó ongelooflijk dichtbij. Dichterbij dan mijn angst.
Bidden lukte mij zelf op dat moment niet. Daarom vroeg ik de mensen uit onze Love2Meet-groep om voor ons te bidden. Zij bouwden als het ware een muur van vertrouwen om mij heen. Dat was geweldig. Boven alles werd ik stil. Vol vertrouwen dat God er voor mij was. En dat was genoeg.

Toen ik weer thuis was, was ik nog niet toe aan alle goedbedoelde bezoekjes. Zelfs de aanwezigheid van Jos en de kinderen voelde op dat moment anders. Ik had het gevoel dat ik mij sterk moest houden voor hen. Eerst moest ik deze ervaring met God een plek geven.
Daarom ging ik in retraite. De stilte in. Een heel weekend zocht ik bewust de stilte op in een klooster en zette ik het contact met de buitenwereld even helemaal stil. Geen afleiding. Geen gesprekken. Alleen tijd en ruimte om met God te zijn.
Juist in die stilte leek God dichterbij dan ooit. Het was een bijzondere ervaring die ik voor geen goud had willen missen.

Ik wil mijn getuigenis delen. Niet alleen het mooie en bijzondere deel, maar juist ook de lange weg die eraan voorafging. Het leven kent soms vele hobbels.
Misschien is dit wel het belangrijkste: dat ik na jaren van zoeken, twijfelen en soms het gevoel te hebben dat ik alleen stond, opnieuw mocht ontdekken hoe dichtbij God werkelijk is!

Eens was er vooral een overweldigend gevoel van verlatenheid. Nu ervaar ik God als ongelooflijk dichtbij.
Dichterbij dan mijn twijfels over mijn gezondheid. Dichterbij dan de onzekerheid over wat er misschien nog komt.

En daarin vind ik rust.

Psalm 46:11 (HSV). “Wees stil, en weet dat Ik God ben’’

Judith Steenaert

* Getuigenis van Jannica van Barneveld kun je hier terug zien.