Mijn leven is een bijzondere weg geweest met God, vol momenten van zoeken, twijfelen en uiteindelijk kiezen om Hem volledig te volgen.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar geloof aanwezig was, maar binnen de kaders van de zondagse kerkdienst, kerkgang met feestdagen en een kamp in de zomer. Buiten deze momenten werd er minder nadruk gelegd op een actieve relatie met God. Toch heb ik dit wel mogen zien en ervaren bij mijn Nederlandse oma en opa. Wanneer mijn broertje en ik bij hen logeerden, maakte hun levendige geloof indruk op mij. Mijn opa, zelf dominee, en mijn oma lazen de Bijbel met ons, baden voor en na het eten en stonden altijd klaar om onze vragen over God te beantwoorden. Zonder dat ik het toen besefte, plantten zij zaadjes die nu tot bloei zijn gekomen. Misschien anders dan zij het hadden voorgesteld, maar ik weet dat ze dankbaar zijn voor de weg die ik nu bewandel.

Door hoe ik ben opgegroeid voelde ik niet de "noodzaak" op de "gebruikelijke" leeftijd (18 jaar) om al stappen te ondernemen op het gebied van geloof, door middel van bijvoorbeeld belijdenis of doop. Later, in de jaren die daarop volgden, raakte ik onzeker: had ik mijn kans gemist? Voelde ik mij onwaardig omdat ik niet eerder zelf prioriteit aan mijn geloof, en vooral God, had gegeven? Gelukkig begon dat beeld te veranderen, mede dankzij gesprekken met verschillende mensen, het steeds vaker openen van de Bijbel en het volgen van kerkdiensten – fysiek of online – waardoor ik inzag dat God mij juist uitnodigde.

In de afgelopen jaren ging ik door een moeilijke periode. Ik zat in een huwelijk waar mijn grenzen zijn overschreden en mijn geloof werd onderdrukt. Mijn ex-man had geen ruimte voor mijn geloofsbeleving en stelde vraagtekens bij de manier waarop ik God wilde dienen. Toen ik de moed vond om uit deze situatie te stappen, opende Hij vrijwel direct een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Veel sneller dan ik had verwacht, bracht Hij Noah op mijn pad – een man die niet alleen van mij houdt, maar mij ook helpt te groeien in mijn geloof, en daar ben ik God ontzettend dankbaar voor.

Ik heb ook lang geworsteld met de vragen: mag ik mezelf echt een christen noemen als ik nog zoveel te leren heb? Wat betekent het om gedoopt te worden, zeker als ik als baby al een doopontvangst had via mijn opa? Wast een geloofsdoop die eerste doop niet weg? Die eerste doop was immers een gebed en een zegen van mijn familie over mijn leven, een zegen die ik altijd heb gekoesterd. Maar nu besef ik dat mijn keuze om mij als volwassene te laten dopen daar niet tegenin gaat - integendeel, het bouwt erop voort. Het is geen vervanging, maar een bevestiging. Destijds werd het geloof over mij uitgesproken, nu kies ik er zelf bewust voor om Jezus te volgen en mijn leven volledig aan Hem toe te vertrouwen.

Bidden blijft voor mij nog onwennig, vooral hardop. Hoewel ik weet dat er geen foute manier van bidden is, worstel ik nog met de angst om het verkeerd te doen. Ook heb ik lang het delen van mijn geloofsgetuigenis uitgesteld, omdat ik dacht dat ik eerst meer Bijbelse kennis moest bezitten. Inmiddels weet ik dat het niet om de hoeveelheid kennis gaat, maar om het verlangen om God écht te kennen.

Mijn doop is dan ook geen eindpunt, maar een nieuw begin. Een stap van gehoorzaamheid en overgave aan Jezus. Deze stap is niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn twee dochters. Ik wil hen een sterk fundament meegeven zodat zij van jongs af aan weten wie Jezus is en hoe groot Zijn liefde is. Ik geloof dat ik hen alleen kan inspireren door zelf een bewuste keuze voor God te maken, en niet meer twijfelend op de drempel te blijven staan.

Daarom heb ik besloten mij te laten dopen. Niet omdat ik alles al begrijp, maar omdat ik vertrouw op God en dichter naar Hem toe wil groeien. Ik weet dat Hij een plan heeft voor mijn leven, en ik wil Hem volgen, waar Hij mij ook brengt.

Ik sluit af met de Bijbeltekst die de zaadjes, die door mijn hele leven geplant waren, definitief tot zekere bloei heeft gebracht. Het is de Engelse vertaling, omdat dat de tekst was die tot mij sprak:

Jeremiah 29:11-14

“For I know the plans I have for you,” declares the Lord, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future. Then you will call on Me and come and pray to Me, and I will listen to you. You will seek Me and find Me if you seek Me with all your heart. I will be found by you,” declares the Lord, “and I will bring you back from captivity. I will gather you from all the nations and places where I have banished you,” declares the Lord, “and will bring you back to the place from which I carried you into exile.”

Doopgetuigenissen

Dienst 20 april 2025

Mario Adriaanse