Doopgetuigenissen

Als kind kozen mijn ouders ervoor om mij te laten dopen. Ik ben hen dankbaar voor deze keuze. Ze vertelden over God, de bijbel en je nieuwe hart. Mijn vader zei eens: ‘Ik ben je vader, maar God in de hemel is je echte Vader’. Ik begreep er niks van want ik heb geen 2 vaders nodig. Ik wilde gewoon mijn eigen vader. Inmiddels ben ik veel ouder en mag ik nu begrijpen wat hij daar mee bedoelde.

Afgelopen november, tijdens de doopdienst, stond ik op de tweede rij. Vlak voor het doopbad. Normaal gesproken ging ik niet naar doopdiensten. Deze mensen kozen voor iets wat ik niet kon, maar heel diep van binnen ook zou willen. Tijdens deze dienst kreeg ik zo intens het gevoel dat ik ook deze keuze moest maken. Ik zei tegen mijn man: "Ik moet dit ook doen". Hij zei: “Doe het dan!”. De stapel handdoeken werd kleiner en ik dacht: “Er is er vast geen voor mij”. Ook had ik geen reserve kleding mee en zo ontstond er een ontzettende strijd in mijn hoofd. Ik wilde luisteren maar ik werd zo tegengehouden. Ik was verdrietig en teleurgesteld in mijzelf. God liet mij iets zien en ik deed het gewoon niet. Dit was het moment om mijn leven aan Hem te geven en het niet meer zelf te hoeven doen maar van Hem te mogen verwachten.

Vervolgens is God een reis met mij gaan maken. Ik mocht tijd voor Hem maken. In plaats van dat Hij bijzaak was, werd Hij mijn hoofdzaak. Ik ervaarde bijzondere dingen; briefjes uit de hemel, zoals ik ze noem. Deze gaven mij moed en bevestiging. Maar toch bleef de twijfel; wel of niet dopen. Want wat ik in november gevoeld had, was weg. Iemand zei tegen mij: “Weet je wat het is als je kiest voor de doop? Overgave!”. Laat ik nu een behoorlijke ‘controlfreak’ zijn die hier heel veel moeite mee heeft. Maar als bevestiging van mijn keuze ging de preek de week voor de doop over 'overgave'. Dit was voor mij de bevestiging dat ik de keuze mag maken om mij vol overgave te laten dopen!

 Ik mag mijn leven aan Hem geven en Hij mag mij de weg gaan wijzen die ik met Hem mag gaan.